Vuurvliegjes over Vuurvlieg

MirtheToen ik tien jaar was, ging mijn oudere zus Licia voor het eerst naar Vuurvlieg. Na een (voor mij eenzame) week zag ik haar weer terug. Ik keek vol bewondering naar de presentaties van alle Vuurvliegjes en wist het meteen: als ik oud genoeg ben, ga ik ook mee.

Inmiddels is het acht jaar later en ben ik maar liefst zeven keer mee geweest met de tofste week van het jaar. Geen enkele keer verlang je terug naar huis. Hoewel, als het hard regent en je ligt te klappertanden in je tent, is de gedachte aan je warme bedje thuis toch wel fijn. Maar dat is slechts een bijzaak.

Overdag worden er verschillende workshops gegeven; zoals theater, dans, band, koor en orkest. Een week lang wordt er gestreefd naar een mooie uitvoering en daar oefen je meerdere keren voor. Daarnaast zijn er eenmalige workshops waarin je in anderhalf uur iets moois neerzet. Spelen met een masker op, een glijbaan maken voor een rauw ei of met boomwhackers en pannen een ritmisch muziekstuk maken, het kan allemaal.

In de zeven jaar dat ik meeging heb ik genoten van alles wat er om me heen gebeurde. Je maakt deel uit van een grote gemeenschap waarin iedereen wordt geaccepteerd. De sfeer is onbeschrijfelijk fijn. Je maakt vrienden voor het leven. Waar je ook woont, er worden regelmatig reünies onder de deelnemers georganiseerd.

Om tien uur ’s avonds is het altijd tijd voor het kampvuur. Gezellig in een kring kletsen en meezingen met de akkoorden op de akoestische gitaar, rapbattles tussen deelnemers en leiding of lekker wegdromen in de vlammen. Bij het kamp van de 16+ mogen de deelnemers zelf besluiten hoe laat ze naar bed gaan. Uiteraard zal ook het kamp van de 16- hier en daar wat smokkelen. Het gevolg: de wekker gaat de volgende ochtend veel te vroeg. De eerste dagen straalt iedereen energie uit, maar halverwege de week wordt het bij het ontbijt steeds stiller. Ondertussen gaat het oefenen steeds beter, maar bij de bonte avond gaat iedereen zo uit zijn dak, dat op de dag van de uitvoering iedereen er toch wat dromerig bij zit. En dan nog maar niet te spreken over de intense kampvuurlucht. Uiteindelijk ruik je die zelf niet meer, totdat je ouders er wat van zeggen als ze je na week komen knuffelen…

Verder moet ik er zeker bij zeggen dat je bij Vuurvlieg jezelf kan zijn. De deelnemers, maar vooral de leiding; iedereen is prettig gestoord. Hilarische verkleedpartijtjes, avondspellen met cirkelzagen, een spelletjesmiddag met yoghurt en pasta, het is geweldig. Oh ja, het eten is goddelijk. Er wordt steevast gevochten om het geheime kookboek met de lekkerste
Vuurvlieg-recepten.

Helaas ben ik te oud om nog een keer mee te gaan en heb ik het Vuurvlieg-hoofdstuk afgesloten. Toch zal ik er altijd aan blijven denken en heb ik veel vrienden gemaakt. Het klinkt zo cliché, maar het is waar: ga mee met Vuurvlieg, want dit is een ervaring die je niet wil missen.

Mirthe (18)